…is het alweer dat mijn vliezen zijn gebroken. De film was al begonnen en was al niet echt leuk, maar vanaf 9 maart 2010 was het echt een horrorfilm. Natuurlijk werd ik hiermee wakker vanmorgen. Een jaar geleden was ik wakker geworden in een plas vruchtwater.
En nu, nu ligt een jochie van ruim 9 maanden naast me wat de zwangerschap overleefd heeft. Wat dus genoeg vruchtwater heeft gehad. Had ik dat toen maar geweten pff.

De meeste mensen weten wel hoe het gaat nu. Met mij en met Boris. Ik plaats op Hyves regelmatig foto’s, maar niet iedereen zit op Hyves natuurlijk. Voor degenen die me niet meer zo gevolgd hebben de laatste tijd, hier een korte update.

Met Boris gaat het supergoed. Het is een ongelooflijk vrolijk ventje. Elke morgen begint hij lachend en lachend gaat hij ‘s avonds ook weer naar bed. Hij is nu ruim 9 maanden oud, 7,5 kilo en zo’n 70cm lang. Voor zijn echte leeftijd is hij nog steeds aan de kleine kant, maar hij valt al wel binnen de marges. Artsen, consultatieburo, fysio, iedereen is tevreden over hoe hij het doet. Zijn klompvoetje is soepel, hij doet wat kindjes van 7 maanden zouden moeten kunnen, al is hij niet de snelste daarin. Maar niks is een probleem volgens de geleerden, dus dat nemen we graag aan. Alleen zijn longetjes zijn nog niet helemaal optimaal. Ook niet zorgwekkend volgens de kinderarts, want longen ontwikkelen zich nog tot zijn 6e jaar en hij lijkt er geen last van te hebben. Maar toch een paar pufapparaatjes om te kijken of dat hem helpt makkelijker te ademen. Hij heeft nu een piep op zijn adem waar ik in het begin erg aan moest wennen. Ik ben ik weetniethoeveel keer bij de huisarts geweest om hem/haar te laten luisteren naar zijn longetjes. A.s. vrijdag gaan we weer naar de kinderarts voor controle.
Nog steeds moeten we vaak naar het ziekenhuis voor controle, of voor nieuwe schoentjes omdat hij uit de oude is gegroeid. Maar zolang je hoort dat hij het zo goed, is het geen probleem natuurlijk;-)

Op het kinderdagverblijf zijn ze allemaal groot fan van Boris. Hij lacht alleen maar, huilt bijna nooit en breekt de boel (nog) niet af zoals andere kindjes kunnen doen. Hij vindt het zelf ook mooi, de andere kindjes, de lieve leidsters, het speelgoed etc. Prettig idee om te weten dat hij daar goed zit. Andere kindjes vinden hem ook lief, want ze brengen hem vaak kusjes en speelgoedjes. Hij is begonnen als de aller-allerkleinste van de groep, maar hij is nu een goede middenmotor;)
Eten gaat langzaamaan steeds beter. Het liefst heeft hij nog steeds de fles melk, maar ook brood gaat er goed in. Soms ook het avondeten, dan vreet hij de lepel erbij op. Andere keren houdt hij de lippen stijf op elkaar en krijg je met geen mogelijkheid er iets in. Hij blijft lekker duidelijk in wat hij wel en niet wil.

Met mij gaat het redelijk. Combinatie met drie dagen werken is best buffelen. Zeker sinds de relatie met Kees op de klippen is gelopen. Yep, we zijn niet meer bij elkaar. We hebben het helaas niet gered samen. Ik was er kapot van. En ben het eigenlijk nog steeds. Tijdens de zwangerschap had ik er ernstig rekening mee gehouden dat ik er alleen voor zou komen te staan, maar na de geboorte van Boris was het een heel ander verhaal. Ik heb een half jaar in een fantasiewereld geleefd tot ineens op een dag deze als een zeepbel uit elkaar spatte. Meer moet ik hier maar niet over neerzetten, het blijft een openbaar blog waar misschien teveel mensen toegang toe hebben.
Hoe dan ook, met Kees kan ik gelukkig nog wel goed door 1 deur als het om Boris gaat. Hij is nog steeds stapelgek op zijn zoon en daar ben ik blij om. Zijn familie is ook gek op Boris, dus Boris is tot op zekere hoogte een gezegend kind. Ik hoop van harte dat dit zo blijft, maar heb wel vertrouwen dat dat goed blijft gaan.

Ik heb aan afgelopen jaar in ieder geval een tennisarm overgehouden en een portie tranen waar geen end aan lijkt te komen. Ik kan nog steeds overal en altijd in huilen uitbarsten. Ik ben na de bevalling kilo’s en kilo’s aangekomen. Vooralsnog geen puf om daar wat aan te doen. Ik hou ternauwernood mijn hoofd boven water, dus ik haal mezelf niks meer op de hals. Mijn huisarts heeft aangeboden om met mij mee te kijken naar professionele hulp om met alles om te gaan. Ga ik zeker gebruik van maken. Maar ik schuif het nog even voor me uit hehe. Nu alleen fysio voor mijn tennisarm omdat deze toch teveel pijn ging doen en verder is het door de winter heen buffelen.

Voor eind mei, als Boris 1 wordt, heb ik een week een huisje gehuurd in de duinen bij IJmuiden. Het weekend van zijn verjaardag zal Kees er ook bij zijn. Daar hecht ik heel veel waarde aan, dat we ook nog dingen met ons 3-en kunnen doen. Nogmaals, gelukkig kan dat. We gaan met de families (en wellicht ook anderen) de eerste verjaardag van Boris vieren. Want jee, wat is het fijn dat hij er is!

Het kan best zijn dat dit mijn laatste blog is. Misschien ook niet. Ik had nu ook ineens weer behoefte om er wat neer te zetten. Omdat het 9 maart is, het begin van een hel die 10 weken en 2 dagen geduurd heeft. En zoals de maatschappelijk werkster al zei: “het feit dat het goed is afgelopen met Boris doet niks af aan de hel die je hebt doorgemaakt.”

Dus sja, wie weet ben ik hier nog wel weer een keer en anders hoop ik je in levende lijve of per mail/hyves/twitter/etc. te zien om bij te kletsen!

Soms kan iemand het beter verwoorden dan jijzelf. In dit geval Guus Meeuwis die het nummer Boris heeft geschreven. Hoe toepasselijk en mooi is dit nummer!

Guus Meeuwis & Vagant – Boris

Het is de week van de operatie aan de achillespees van Boris. Vrijdag om 11 uur worden we in de gipskamer in het Wkz verwacht. Dan wordt het gips eraf gehaald en kunnen we hem in bad doen. Tegen 12 uur krijgt hij dan een verdovingspleister en om 13 uur wordt hij geopereerd. Hij krijgt dan ook nog wat suikerwater en een paracetamolletje. Bij de operatie mogen de ouders niet aanwezig zijn, maar ervoor en erna natuurlijk wel. Als de wond niet meer bloedt krijgt hij weer gips en dan verwachten we rond 15 uur weer naar huis te mogen gaan. Dokter Femke gaat de operatie doen zij heeft ons afgelopen vrijdag uitgelegd hoe dat in zijn werk gaat. Ze snijden de pees door, deze groeit weer aan elkaar en dan heeft boris een hak die de grond kan raken zeg maar. Hij moet 3 weken in het gips na de operatie en dan is het eindelijk gedaan met dat gips. Het gips wat hij nu heeft is aangebracht door gipsmeesteres Alies en die vertelde dat ze het altijd hoog aanbrengt. Tot aan de lies, hoger dan haar collega’s dat doen. Ze had geen medelijden met de ouders vertelde ze. Ze hoeft dat niet te hebben, maar ietsjes lager zou Boris ook wel prettig vinden volgens mij. Hij kan nu niet eens zitten, zijn beentje kan niet zover gebogen worden. Daarnaast zit het gips vanaf dag 1 onder de poep en dat krijg je er niet meer af. Hij ruikt dus altijd alsof hij een volle poepluier heeft en nu heeft hij die ook wel vaak, maar het is toch ook wel lekker dat hij tussendoor gewoon naar lekkere baby ruikt ipv altijd naar poep. Als zij vrijdag weer het gips gaat aanbrengen gaan we wel vragen of het ietsjes lager kan, want drie weken is dan wel erg lang.
Eigenlijk was het voetje van Boris afgelopen vrijdag al goed genoeg voor de operatie, maar helaas had dokter Femke geen tijd om het die dag te doen. Ik had het nog wel gevraagd, niet geschoten is altijd mis nietwaar? Nu zit gips nr 7 om de been van Boris. Er was gezegd dat er 7 tot 10 keer gips nodig was, gelukkig heeft Boris er geen 10 nodig gehad!

Verder doet Boris het nog steeds hartstikke goed. Hij is afgelopen week door de 5 kilo grens heen gegaan en is ook al ruim 55 cm. Vandaag is hij 8 weken gecorrigeerd en ruim 4 maanden officieel. Hij groeit langzaam uit maat 50, maar 62 is nog veel te groot.

Morgen krijgt Boris weer zijn 4-wekelijkse injectie ter bescherming tegen het RS virus. Dit kost 1160 euro en de apotheker maakt zich elke zorgen dat zijn koelkast niet net uitvalt als dit er in ligt. Boris heeft mijn verzekering al bijna 60 duizend euro gekost. Mij hoor je niet meer over de premies! Zelfs zijn eten (Friso Prematuur) wordt door de verzekering vergoed, dus hij eet nog voor niks ook. Nog een maandje, dan gaat hij over op ‘gewoon’ eten. Tenminste, als hij door de keuring komt bij dokter Inge in het Diak. Die zien we 18 oktober weer. Een week eerder krijgt hij de echo van zijn heupen. Iedereen duimen dat die goed zijn, anders moet hij 9 maanden in een soort tuigje hangen en daar hebben we natuurlijk echt effe geen trek meer in!

Boris is een enorm lachebekje aan het worden. Ik wil nog een keer een filmpje maken dat hij zo aan het lachen is. Dat doet hij vooral als Kees met hem speelt. Of als Kees thuiskomt uit het werk, dan verschijnt er ook vaak een enorme lach op dat lekkere bekkie van Boris. Echt zo mooi om te zien.

Nu maar even een paar ‘gewone’ foto’s:

Had je wat?

Lekker in bad tussen gips nr 5 en nr 6

Tukkie doen op de bank

Hoogste tijd weer voor een nieuw bericht. De titel hiervan heeft niets te maken met het slechte weer, maar Boris blijkt een waterbreuk te hebben en geen liesbreuk. Weer wat nieuws geleerd, ik had nog nooit van een waterbreuk gehoord. Het is minder erg dan een liesbreuk en waarschijnlijk hoeft hij dan ook niet geopereerd te worden. Dat scheelt! Er staat wel een andere operatie te wachten, namelijk om zijn achillespees door te snijden. Klinkt enger dan het is (hoop ik) en is nodig om zijn voetje recht te laten zetten. Gisteren is voor de vijfde keer het beentje van Boris in het gips gezet en over 2 weken hebben we een afspraak met de orthopeed die de operatie gaat doen. Kees en ik worden dan voorgelicht over het hoe en wat. Bijvoorbeeld over of Boris onder gehele narcose gaat of dat het onder plaatselijke verdoving gaat. Die keuze is aan ons, maar daarvoor moeten we eerst wat meer informatie hebben natuurlijk. Van dokter Hork krijgen we amper info. Gisteren vroeg ik wat en hij wilde wel antwoorden, maar dan door het te laten zien en dat deed hij door doodleuk Boris zijn voetje weer de hele andere kant op te buigen. Boris vond dat overduidelijk niet fijn en Kees stond klaar om mij een schop onder de tafel te geven als ik nog een vraag ging stellen. Het blijft een rare dokter die volgens mij ook helemaal niet achter de Ponseti methode staat. Hij zegt het iedere keer alsof het iets heel vies is. Nouja, gelukkig is er ook altijd een aardige en doortastende gipsmevrouw bij, dus gaandeweg is toch het voetje van Boris een stuk beter gaan staan. Nog een paar keer gips, dan de operatie en dan nog 3 weken in het gips en dan is het gips gelukkig afgelopen. Dan moet hij 3 maanden de hele dag in een beugel en dan tot zijn 4e jaar alleen als hij slaapt. Gisteren is Boris ook weer gewogen, tussen het gipsen door, en hij was nu 4425 gram.

Twee weken geleden waren we in het Diak voor controle bij dokter Inge. Zij heeft de waterbreuk geconstateerd, maar verder deed Boris het hartstikke goed. Hij heeft wel andere voeding gekregen, namelijk Friso Prematuur. De bronnen voor de moedermelk zijn helemaal opgedroogd, dus met tranen in mijn ogen heb ik vorige week het laatste flesje moedermelk gegeven. Aan de andere kant ook wel een beetje opgelucht dat ik niet meer hoef te kolven. Scheelt een hoop tijd en energie.

Energie heb ik toch al niet veel. Eigenlijk helemaal niet, ik ben doodmoe. Vanmorgen eindelijk alle moed bij elkaar geraapt om de maatschappelijk werkster van het Wkz te bellen….is ze op vakantie tot 4 oktober! Ik voel in elke vezel dat ik nog niet klaar ben met afgelopen jaar, voor zover je er klaar mee kan zijn. Over een klein maandje maar weer eens bellen.

Als je trouwens nog steeds elke week in het Wkz komt, zie je ook veel kinderen waar veel mee aan de hand is. Ik zit weleens te schelden op het gips van Boris, maar wat ben ik blij dat hij het verder zo goed doet!

Natuurlijk weer wat fotootjes en een filmpje. En ja, Boris groeit als kool!

4 keer Boris

In de gipskamer, nog even eten voor het nieuwe gips

Mijn 2 mannen

Lekker slapen bij mama

Hier een filmpje van mij en Boris, gemaakt door nicht Toke: 100829 boris en mama

Nog 1 laatste foto. Op de tiende verjaardag van Isa, kreeg ook Boris kadootjes…

Ajax-PSV 1-0 (gescoord door tante Henriette)

Boris is alweer ruim 2 weken thuis en hij doet het fantastisch. Hij poept, eet en slaapt als de beste en de eerste controle in het Wkz was alleen maar bevestiging dat hij het zo goed doet. Deze controle was afgelopen vrijdag. Twee kleine vrouwen, de een kinderarts en de ander fysiotherapeut, controleerden hem. De fysiomevrouw controleerde zijn motoriek en ook zijn voetje. Ze zat er flink aan te duwen en te trekken, dus Boris zette het op een huilen. Of hij het vervelend vond als iemand aan zijn voetjes zat. Nou mevrouw, zei ik, niet als het rustig gebeurt en er de tijd voor wordt genomen. Ze zei dat hij maandag (vandaag dus) wel in het gips zou gaan. Kees en ik schrokken daarvan, want wij wisten niet beter dat we een afspraak hadden met de orthopeed en dat hij dan zou kijken wat er moest gebeuren. We dachten dat ze er naast zat, want we zouden dat toch wel geweten hebben dat hij vandaag in het gips zou gaan???

Vanmorgen voor de zekerheid Boris toch nog maar even in bad gedaan, want stel je voor dat hij gips zou krijgen, dan kan hij niet meer in bad. Om half 2 moesten we in het ziekenhuis zijn, bij balie 10. Tot onze verbazing was dat de gipskamer. Huh? Erg onduidelijk waar je je moest melden, maar er kwam net een ambulanceteam aan met een jongen op een brancard die zijn been had gebroken en zij gingen de gipskamer in. Ik keek even naar binnen en zag een hoop mensen en drukte. Op een gegeven moment toch ook maar naar binnen gegaan en een vrouw in een witte jas aangesproken. Ze griste mijn afsprakenkaart uit de hand en zei dat we nog even moesten wachten. Ik kon nog net vragen of zij de orthopeed was. Nee, zij was de gipsmeester, of hoe dat dan ook heet. Ik vroeg of we ook nog wel een orthopeed zouden zien en ze ‘stelde ons gerust’ dat ze niks zou doen zonder advies van de arts. We werden geleid naar een apart kamertje en daar was een meneer die overduidelijk ‘de arts’ was en hij trok als eerste een plastic schort aan. Het werd al snel duidelijk dat we geen idee hadden wat er allemaal ging gebeuren en de dokter was erg verbaasd dat niemand ons geinformeerd had. Hij had namelijk voor zijn vakantie Boris gezien en alles beschreven in het digitale dossier. Hij was net terug van vakantie en was ervan uitgegaan dat iemand ons wel bijgepraat had. Nee dus. Ach, zegt hij, maakt ook niet uit. Sorry?!?

Maar wat blijkt dus, Boris heeft echt een klompvoetje. Er zit een maat verschil tussen de voetjes en Boris gaat nu behandeld worden via de Ponseti methode. In het kort houdt dit in dat Boris de komende 7 tot 10 weken elke week naar het ziekenhuis moet voor nieuw gips. Iedere keer wordt zijn voetje iets rechter gezet. Na deze periode moet hij 4 (!!)  jaar in een beugel om ervoor te zorgen dat zijn voetje niet in de oude stand terugschiet. De eerste paar maanden moet hij die beugel 23 vd 24 uur dragen en daarna ‘alleen’ de nacht en als hij overdag slaapt.

Ik had eerder al informatie opgezocht over klompvoetjes en deze behandelingsmethode kende ik dus al een beetje. Maar het is toch wel even slikken als het echt nodig blijkt te zijn. En het is niet zeker of het allemaal goed komt en/of hij misschien nog een operatie nodig heeft. Veel tijd om dit te laten bezinken hadden we niet, want Boris zijn been werd in het gips gedaan. Hart-ver-scheurend om dat kleine mannetje zo te horen en te zien huilen. Kees en ik hadden grote moeite om niet mee te gaan huilen. Ik bleef maar denken dat het niet erg was, dat het zoveel erger had kunnen aflopen met Boris, om het maar te relativeren. Maar toch is het weer wennen aan het idee dat we de komende weken weer veel in het ziekenhuis zijn. Dat hij nu een been in het gips heeft wat ervoor zorgt dat je hem niet zomaar meer even op kan pakken. Is hij eindelijk van die rotsnoeren af, heeft hij dit weer.

Nu is Boris van slag en eerlijk gezegd zijn papa en mama dat ook. We wisten natuurlijk wel dat er wat moest gebeuren met zijn voetje, maar we zijn niet goed voorgelicht in deze zodat we ons hier niet op hebben kunnen voorbereiden. Maar we zullen er wel weer aan wennen, net zoals aan de snoeren. Op een gegeven moment weet je niet beter meer. En hij heeft dit nodig om later geen problemen met zijn voetje te krijgen en we willen natuurlijk graag dat hij goed kan lopen en rennen en voetballen. En ja, tijdens de zwangerschap had ik hiervoor getekend, als dit het enige zou zijn waar Boris last van heeft na die dramatische zwangerschap. Hij moest vanavond zo hard huilen dat hij er gewoon schor van werd. Zijn longen werken goed en dat is een stukkie belangrijker dan zijn voetje. Morgen lukt het relativeren vast wat beter. Nu ben ik gewoon een beetje verdrietig voor mijn jochie.

Voor het eerst in het gips

Naast het ziekenhuisgeneuzel zijn we vooral heel erg aan het genieten van dat hij thuis is en ben ik ook al een paar keer met hem op stap geweest. Zus Ingrid staat vlakbij Utrecht op de camping en daar zijn we nu een paar keer geweest. Lekker buiten zijn (als het niet regent) en vooral heel veel geknuffeld worden door Ingrid en Isa.

Superontspannen in de armen van tante Ingrid

En nog een fotootje, omdat ie zo leuk is:

Stoere Boris

Ik heb ook nog wat leuke filmpjes:

Boris – augustus 2010
Boris – aug2010 – verwend door tante Ingrid

Nog leuker is het natuurlijk om Boris in het echt te zien! Het kraamvisiteseizoen is wat ons betreft geopend en iedereen is welkom, mits jullie maar niet allemaal tegelijk komen hehe;) Neem maar contact op met mij of Kees, dan maken we een afspraak. Sowieso leuk om weer andere mensen dan dokters en zusters te zien!

Afgelopen week had ik even het idee om dit weblog zo langzaamaan een beetje af te ronden. Woensdag 4 augustus kwam voorbij, de dag dat ik uitgerekend was. Boris was thuis en deed het prima, dus ja, waar moest ik nog over schrijven?? Maar daar was de klompvoet en zeker zoals het vandaag ging, nodigde dat toch weer uit tot schrijven. Ik blijf dus nog wel even dit blog bijhouden. Vooral voor mijzelf en voor Boris later, maar ook voor iedereen die nog eens wil weten hoe het gaat in huize Rep/Ursem.

Als we jullie nog niet gezien hebben, dan hopelijk tot gauw!

Boris is nu 2 dagen thuis en wat heerlijk is het! Zalig om niet meer paar keer op een dag naar het ziekenhuis te moeten. Zalig om alle tijd met hem te hebben en alle rust. Geen alarmen, geen andere baby’s, geen andere ouders, geen verpleging of artsen die weer iets met hem moeten. Ook wel spannend om het zelf te doen. Het ziekenhuis was natuurlijk wel een veilige omgeving voor Boris. Maar na 2 dagen mag ik best zeggen dat Kees en ik het goed rooien met onze kleine man. De nachten zijn erg wennen (understatement), maar dat zal elke ouder beamen. Gelukkig ben ik nog even vrij. Kees moet nog paar diensten draaien en dan is hij ook even vrij. Is wel nodig ook, we zijn behoorlijk af. We zijn ook voorlopig nog niet van het ziekenhuis af. We hebben afspraken staan voor Boris in het WKZ  en het Diak. In het WKZ willen ze hem blijven volgen omdat hij zo vroeggeboren is en vanwege zijn voetjes en het Diak doet de ‘gewone’ controles. Daar gaan ze zijn bloed controleren op HB en maken ze ook een echo van zijn heupjes om te kijken of daar geen afwijking in zit. Misschien krijgen we kinderfysiotherapie aan huis, dat moeten we nog horen van de fysiotherapeute van het Diak.

Boris lijkt niet al te veel last te hebben van de verhuizing. Hij eet en slaapt goed. Hij heeft alleen nog niet gepoept, maar dat hoeft ook niet elke dag is ons verteld. Maar het zou ons gerust stellen als hij snel een keer die luier volpoept. Gisteren is er iemand van kraamzorg geweest om ons een beetje te helpen met vooral het eten. Boris spuugt wel vaak, dus we hebben wat tips gekregen om dit wat minder te laten gebeuren. Verder moesten we ons er niet snel zorgen om maken, want baby’s spugen nou eenmaal. Ze vond dat we het verder allemaal goed wisten en dat we de juiste spullen hadden. Het wiegje was ook goed opgemaakt. Net of ik examen moest doen pfff. Niks voor mij, zo’n vreemde in mn huis die vertelt hoe en wat ik moet doen. Best goed natuurlijk hoor en erg handig enzo, maar ik was toch wel blij dat zij ook niet echt een reden zag om weer terug te komen, dus het is een eenmalig bezoek geweest.

Toen we in het ziekenhuis bij de lift stonden met Boris, was daar een vrouw met haar moeder. De vrouw was net bevallen en vroeg aan Kees of wij ‘ook al naar huis mochten’. Nou, zei Kees, al…hij is ruim 9 weken in het ziekenhuis geweest. De bekken van die twee vrouwen vielen open en de pas bevallen vrouw zei dat zij al zat te zaniken over dat haar kind 2 dagen in het ziekenhuis moest blijven. In de lift ging ze nog even door tegen haar moeder dat ze blij was dat ze eindelijk de kraamvisite kon ontvangen e.d. Ze was volgens mij ons weer vergeten en hoelang wij op de kraamvisite hebben moeten wachten. Nouja, lekker belangrijk;-)

Er is natuurlijk nog veel meer te vertellen, maar plaatjes zijn zoveel leuker. Hier zijn er weer een paar:

Boris is draadloos!

Eindelijk naar huis

Lekker in zijn eigen bedje

Boris is nog niet moe

Het is zondag 25 juli, 13 uur en vanmiddag gaan Kees en ik Boris ophalen!!! Afgelopen nacht heb ik daar weer geslapen en zuster Jessica zei gisteren al dat ze vandaag met de arts zou overleggen of hij niet al naar huis kon, want hij drinkt alles uit de fles of borst en hij is van de monitor af. Jaja, Boris is wireless! Hij had gisteren zelf zijn sonde er al uit getrokken en omdat hij zo goed dronk, hoefde er geen nieuwe in. Vanmorgen heeft zuster Jessica de dokter gevraagd of Boris naar huis mocht en dat vond hij goed! Kees moest eigenlijk werken tot 15 uur, maar heeft iemand bereid gevonden om hem om 13 uur af te lossen. Kees rijdt nu met gierende banden naar huis toe en dan gaan we richting ziekenhuis om onze grote kanjer op te halen. We krijgen nog een afrondgesprek met een co-assistent en wat afspraken mee voor op de poli en dan is het lekker naar huis. Het voelt als opnieuw bevallen. Zo moest ik het ook zien, de komende 2 weken moet ik pakken als een soort kraamtijd. Voor Boris is zo’n verhuizing naar huis erg vermoeiend. De komende twee weken is het ook beter om niet met hem weg te gaan en om niet heel veel bezoek te krijgen. De verleiding is groot om juist wel met hem erop uit te gaan en om hem te tonen aan iedereen, maar ik zal nog even geduld moeten hebben. Na 9 weken en 2 dagen komt Boris thuis. Het grote genieten kan nu echt gaan beginnen!!!

Gisteren werden we gebeld door het Diak met de vraag of we bezwaar zouden hebben als Boris naar de kinderafdeling zou verhuizen. Dit omdat er plek nodig was op de couveuse-afdeling en omdat hij het zo goed deed. Eerst aarzelde ik nog even, maar toen ik hoorde dat Boris een eigen kamer zou krijgen en dat er mogelijkheid was om bij hem te blijven slapen was ik om. En dus is gisteren Boris verhuisd naar de kinderafdeling, naar kamer 519. We zijn meteen ‘s middags gaan kijken hoe hij erbij lag. De webcam is namelijk achtergebleven op de couveuse-afdeling, dus we kunnen thuis niet meer kijken naar hem.

De nieuwe kamer van Boris op de kinderafdeling

Het bed is er neergezet omdat ik natuurlijk meteen wilde blijven slapen.  Om 19 uur zijn we weer naar het ziekenhuis gegaan en had ik een tasje mee met slaapspullen. Wat een heerlijk idee dat ik uren en uren bij mn ventje zou zijn. En heerlijk was het! Natuurlijk geen minuut geslapen, want ik was alleen maar aan het luisteren naar elk geluidje wat hij maakt. Premature kindjes kunnen nogal wat kreun- en steungeluidjes maken. Om half 2 meldde hij zich voor het eten, maar een flesje was hem iets te veel. Rest dus via de sonde, maar dat duurde behoorlijk lang omdat hij vaak perst en dan perst hij ook de voeding weer terug door de sonde. Om 5 uur kreeg hij de voeding meteen door de sonde, dat heeft zuster Karin gedaan terwijl ik slaperig toekeek. Om half 7 heb ik de slaappogingen opgegeven en ben ik wat gaan lezen. Maar kort erna was Boris ook weer wakker en heb ik zijn luier verschoond en hem om half 8 aan de borst gelegd. Daar 10cc uit gedronken, de rest heeft hij uit het flesje gedronken.

Om 8 uur kreeg ik ontbijt (van het huis, lunch en diner is verkrijgbaar tegen betaling) en om 10 uur kwam Kees. Op de kamer is ook een badje, dus we hebben Boris (onder luid protest van de kleine man) in bad gedaan. Maar hij was weer lekker schoon toen de artsen kwamen, dr Hanna en dr Michelle. Ze zijn allemaal erg te spreken over hoe goed het met Boris gaat. Als hij nog 24 uur geen gekke dingen op de monitor laat zien, gaan ze de monitor uitzetten. Heel erg spannend, omdat ik ondertussen gewend ben geraakt dat hij gemeten wordt. Ik zal moeten vertrouwen dat hij het goed blijft doen en zoniet, dat dat aan Boris zelf te zien is en dat we dat ook zien dan. Maar groot voordeel is natuurlijk dat alle snoeren (behalve de sonde) eraf kunnen en dat er niet om de haverklap een (vals) alarm afgaat. Dit ging afgelopen nacht ook voortdurend af en iedere keer moet dan de verpleging op de kamer komen om de signalering uit te zetten. Zij krijgen namelijk op hun pieper binnen dat er een alarm is afgegaan en dat moeten ze uitzetten anders blijven zij maar piepjes krijgen dat Boris een alarm had. Maar bevorderend voor je nachtrust is het natuurlijk niet, die alarmen en die deur die steeds open en dichtgaat.
Morgen dus de monitor eraf, als het goed is, en dan is het eigenlijk alleen nog het eten van Boris waar wat stapjes in gezet moeten worden. Hij krijgt nu nog te vaak eten via de sonde, dus nu krijgt hij standaard eerst de borst of de fles en na 20 minuten wordt de rest (als dat er is) via de sonde gegeven. Zo proberen ze hem te trainen om alles via de fles of de borst te drinken. Het schijnt dat kindjes daar ook ineens grote stappen in kunnen maken, dus spannend weer hoe dit gaat. Als dit goed gaat, staat niets ons meer in de weg om Boris mee naar huis te mogen nemen.

We zijn er klaar voor om Boris hier thuis te hebben. Min of meer. Kees en ik lopen op ons tandvlees. Kees moet ook nog werken natuurlijk, maar heeft vanaf volgende week gelukkig wel veel vrij kunnen krijgen. We zouden vanmiddag de kinderkledingkast in elkaar zetten, maar dat hebben we niet gedaan. We konden niet meer. Als er iemand is die ons graag zou willen en kunnen helpen met het in elkaar zetten van deze kast….dat zou een groot kado zijn! Voorlopig hebben we de dozen in een hoek neergezet en wacht deze klus tot we wat fitter zijn of tot we iemand anders gek genoeg hebben gevonden om het te doen voor ons. Het heeft geen prioriteit, al moet ik natuurlijk wel even slikken dat niet alles af is als Boris thuis komt. Maar de pijp is zo goed als leeg, dus dan ga je wel vanzelf schrappen, nesteldrang of niet. Ik ben ook nog voor het eerst ongesteld geworden sinds de zwangerschap, dus dat klapt er ook goed in.

Vanavond gaan we weer naar Borisje toe. Ik ben verstandig en blijf niet slapen, al is de behoefte erg groot om niet meer van zijn zijde af te wijken. Morgenavond ga ik er waarschijnlijk wel weer slapen. Het liefst blijf ik dan tot hij naar huis mag. Maar dat zien we wel even. Hoe dan ook, thuis is echt dichtbij nu!

Tot slot nog een filmpje van Boris zonder snoeren in zn snufferd. Hij had zelf de sonde eruit getrokken (dat doet hij bijna dagelijks), dus zijn neusje was een keer goed zichtbaar, ondanks wat wit plaksel van de pleisters: 100722 Boris zonder snoeren

Geen flowsnor meer!

Onze grote kanjer is vandaag 2 maanden en wat heeft hij de afgelopen dagen weer grote stappen gezet. Hij is gisteren van de flowsnor afgehaald en het is nu ruim een dag later en het gaat nog steeds goed! Apetrots ben ik op ons jochie, hij kan nu helemaal zelfstandig ademen. Voor zoveel baby’s zo gewoon, maar voor Boris…een wonder. Het is nog even een paar dagen afwachten of hij toch niet te moe wordt van het ademen, maar vooralsnog ziet het er goed uit. Het ziet er ook letterlijk beter uit, want je kan een stuk meer van zijn gezichtje zien.

Een ander voordeel is, is dat we veel vrijer zijn in het verzorgen van Boris. Hij zit niet meer vast aan het flowapparaat. Gisteravond heb ik hem lekker in het badje kunnen doen, zonder dat ik hier enige verpleegkundige hulp voor nodig had. Als ik iets wilde pakken, liep ik gewoon met Boris op mijn armen om het te kunnen pakken. Echt zo heerlijk, kunnen rondlopen met Boris op mijn armen. Hij heeft nu nog een hartslagmeter, een saturatiemeter en een sonde. Die twee meters zijn de volgende die afgebouwd gaan worden. De sonde is het laatste, dan moet hij echt alles zelf kunnen drinken. Maar dat gaat ook goed, zie foto:

Lekker drinken uit de fles

Vorige week schreef ik dat de volgende stap zou zijn dat ze zouden stoppen met de coffeine, maar daar bleken ze 14 juli al mee gestopt te zijn. Ze kletsen soms aardig langs elkaar heen daar in het ziekenhuis. Ook kwam weer een andere arts vertellen over de optie waarmee dokter Inge was gekomen, dat Boris naar huis zou kunnen gaan met zuurstof en/of sonde. Dokter Inge is de vaste kinderarts van Boris, volgens de dokter die toen langskwam is zij de beste neonatoloog van het Diak en is zij de kinderarts van Boris omdat hij een ‘speciaaltje’ is. Ze is nu nog op vakantie, maar maandag is ze er weer gelukkig. Ik heb het idee dat de nu aanwezige artsen wachten op haar om iets te kunnen zeggen over het naar huis gaan van Boris. Dus ik ben blij dat ze niet nog weken met vakantie is!

Nog een fotootje van Boris zonder ‘snor’:

Proud to be zonder snor

Afgelopen maandag heeft Boris zijn eerste inenting gehad. Premature kindjes krijgen de eerste in het ziekenhuis. Als Boris al thuis was geweest, had hij weer een nachtje in het ziekenhuis moeten liggen. Dus voordeel nu dat hij er nog lag. Wel moeilijk voor mij als moeder dat ik er niet bij was, want leuk is het natuurlijk niet, zo’n inenting. Ik heb gebeld naar het ziekenhuis toen ze klaar waren en daar vertelden ze dat Boris een erg dapper mannetje was geweest en maar heel even had gehuild. Hij lag op het moment van bellen te slapen. Als hij nog aan het huilen was geweest, was ik meteen naar het ziekenhuis gegaan. Nu ben ik ‘gewoon’ ‘s avonds gegaan en Boris was wel wat vermoeid en iets huiliger dan normaal. Ik heb hem maar extra veel geknuffeld en hem beloofd dat ik de volgende inentingen erbij zal zijn.

Ons mannetje is bijna thuis, ik kan het bijna niet geloven. Kunnen we de hele dag knuffelen en hem vol trots laten zien aan iedereen die het wil. Tot die tijd nog maar weer even een filmpje, nog wel met snor: 100708 Boris

En weer een week verder. Een week dichterbij huis. Naar huis gaan is deze week ineens in beeld gekomen, net of er ineens licht aan het einde van de tunnel is. Boris is namelijk van de extra zuurstof af en krijgt nog maar 0,5 liter lucht. Hij kwam van 1,0 liter af. Ook krijgt hij 4 van de 8 voedingen uit een flesje en het gaat allemaal erg goed! Uit de borst drinkt hij nog niet goed, maar dat is kwestie van tijd. En geen voorwaarde om mee naar huis te mogen, dus geen probleem.

De volgende stappen zijn: verder afbouwen van de lucht (flow) naar 0 en dan stoppen met de coffeine. Dan moet hij nog een week aan de monitor liggen zodat ze kunnen zien of hij het ook goed zonder de coffeine doet. Een week lijkt lang, maar dat komt omdat het een tijdje duurt voordat het uitgewerkt is. Als Boris dan ook alles uit de fles en/of borst drinkt mogen Kees en ik 24 uur ‘inroomen’. Dan kunnen wij kijken of alles goed gaat en zoja, dan mag hij mee naar huis!

Het duurt dus nog wel een week of 2, maar we kunnen al bijna zeggen: volgende week komt Boris thuis. Mijn angst was een beetje dat we 4 augustus (de uitgerekende datum) niet zouden halen, maar die lijken we nu makkelijk te gaan halen. Dan ligt Boris al lang thuis in zijn eigen wiegje. Thuis is alles klaar voor de komst van Boris, met grote dank aan zus Ingrid en mijn moeder. Komende week komt er nog een kast binnen, dus dat wordt weer even een middagje vloeken en tieren tijdens het in elkaar zetten, maar dan is echt alles klaar.

Met mij gaat het redelijk goed. Het kolven gaat wat minder, dus ik moet mijn (grote) voorraad in de vriezer aanspreken zodat Boris nog geen kunstvoeding nodig heeft. De vermoeidheid en stress eisen een beetje zijn tol, dus ik heb goede hoop dat het straks wel weer beter gaat als hij eenmaal thuis. Al zal ik dan wel weer moe zijn van de slapeloze nachten;-)
Er lijken ook een paar nierstenen dwars te hebben gezeten deze week. Dat was even goed pijnlijk, maar na 2 aanvallen lijkt het weer gebeurd te zijn gelukkig.
Maar het is heerlijk om het einde in zicht te hebben. Boris vreet de fles bijna op, zo fanatiek zuigt hij, dus dat gaat goed. Het ademen met minder hulp lijkt hem wel wat meer energie te kosten, soms is hij te moe om het aan de borst te proberen. Maar dan ligt hij lekker bij mij en kan ik goed zijn voetjes masseren.

Boris woog vanmorgen 2704 gram en hij is nu 45 cm lang. We hebben hem zelf opgemeten, want kennelijk doen ze dat niet meer, zelfs niet na de geboorte. Pas op het consultatieburo meten ze kinderen begrepen we van zuster Kim vanmorgen. In het WKZ doen ze dat wel, ik kon het niet nalaten dat even te zeggen. Nee, het Diak en ik zijn nog steeds geen grote vrienden, maar we zingen het daar wel uit tot het eind.

Hier weer wat kiekjes van onze grote jongen:

Even bijkomen van het uit de borst proberen te drinken

Niet wakker te krijgen!

Lekker mannetje

Kusjes van papa